جوان آنلاین: زبان فارسی سرشار از اسرار و آثار شگفتانگیز است و این هم از شگفتیهای زبان فارسی است که نام فردوسی با آن گره خورده است؛ چراکه شبیهترین نام در میان شاعران به واژه فارسی، نام باعظمت فردوسی است که حروف «ف» و «ر» و «س» و «ی» در هر دو مشترک است؛ همان شاعر وطندوستی که به زبان فارسی روح و جانی دوباره بخشید. شاهنامه، شاهکار جهانی حکیم ابوالقاسم فردوسی، فقط چینش زیبای کلمات در کنار هم نیست تا اثری منظوم شکل بگیرد. شاهنامه اوج احساس و حماسه در روایت فرهنگ ناب و بیبدیل ایرانی با تمام فر و شکوه، عمق و گستره آن است و درعین حال، مملو از آموزههای انسانی که به تمام بشریت عرضه شده است. بیتردید و بدون شک، اگر نسل امروز از بزرگی فردوسی و شاهنامهاش درک درست و کاملی داشت، هیچگاه حتی یک لفظ و واژه بیگانه را در گفتن و نوشتن جایگزین واژگان زبان اصیل و زیبای فارسی نمیکرد. اگر او میدانست ادبیات فارسی گنجینهای به وسعت تمام مفاهیم متعالی انسانی، اخلاقی و الهی است، تا زمانی که آثار فردوسی، سعدی، حافظ، مولوی و صدها شاهکار وطنی دیگر را نخوانده است، به سراغ زبان و ادبیات بیگانه نمیرفت. از این نکته که بگذریم، زبان و ادبیات فارسی محملی است که با آن میتوان نابترین احساسات انسانی را بیان و شگرفترین حماسهها را روایت کرد، و هزاران اثر منظوم و مکتوب ارزشمند و جاودانه باقیمانده از شاعران و ادیبان قدیم، بر این واقعیت مهر تأیید میزند. ۲۵اردیبهشت، روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، فرصتی ارزنده است تا بار دیگر جایگاه واقعی زبان فارسی را در زندگیمان بازخوانی و دلایل کمرنگ شدن ادبیات غنی فارسی را در گفتار و نوشتارمان بازشناسی و آسیبشناسی کنیم.
